نيست ، لهذا بسم اللَّه در آنجا نمىشود مگر به جهت فاتحة الكتاب . و اما سورهء واجبه بعد از فاتحة الكتاب نظر به اين كه سورهء معينه واجب نيست بلكه واجب سوره مطلقه است ، يعنى يك سوره لا على التعيين ، لهذا قصد آن در حين شروع در نماز به دو طريق مىشود ، يكى آن است كه منوى مكلف سورهء معينه است ، مثل سورهء قدر در ركعت اولى و سورهء توحيد در ركعت ثانيه ، اين قسم حكم آن مفصلا بيان شد . قسم ديگر آن است كه منوى او سوره مطلقه است ، نظر به اين كه واجب در حق او نيست مگر يك سوره غير معينه ، تشكيكى در صحت نيت در هر دو قسم نيست . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا چنانچه در قسم اول كه رسيد به محل قرائت سوره لازم است اول ملتفت اين شود كه بسم اللَّه مىگوئيم به جهت آن سورهء منويه ؟ بعد از آن شروع در بسمله نمايد . آيا در قسم ثانى نيز چنين است ؟ پس به همان قصد سوره مطلقه بسم اللَّه مىگويد ، بعد از آن هر سوره كه خواهد شروع نمايد ، پس قبل از بسمله تعيين سوره واجب نخواهد بود ، به اين نحو اول تعيين نمايد كه من قرائت سورهء قدر مثلا مىنمايم بعد از آن بسم اللَّه بگويد به همين قصد ، پس بسم اللَّه به جهت سورهء معينه واجب نخواهد بود ، به عبارت أخرى بل أولى ، پس تعيين سوره قبل از بسمله واجب نخواهد بود ، يا خير چنين نيست بلكه لازم است قبل از بسمله تعيين سوره نمايد ، بعد از تعيين شروع در بسمله نمايد . مختار نزد حقير ثانى است ، پس تعيين سوره قبل از بسمله لازم است ، اگر چه اشكال در اين مىتوان نمود ، لكن در اين كه تعيين سوره قبل از بسمله أوفق به احتياط و أقرب به سبيل نجات است محل تشكيك نيست ، بلى گاه است عادت